Als je kijkt naar de kwaliteit van het geleverde werk qua architectuur en realisatie en de (positieve) impact op de stad is de lijst met genomineerden terecht.
In de lijst worden diverse plannen samengevoegd. Qua schaal, financiering, gebruik, opdrachtgeverschap en leeftijd van de gebouwen. De eerste aspecten zijn op zich in de uiting van de architectuur geen belemmering voor een vergelijking. Restauratie vs. nieuwbouw is bij een publieksprijs lastig. Welke nieuwe architectuur wint het in de ogen van het publiek van een prachtig gerestaureerd gebouw dat iedereen jaren heeft zien verloederen en nu weer in al zijn glorie herrijst?
Het doel van de prijs is het stimuleren van de kwaliteit van de architectuur in Leiden. Zouden opdrachtgevers en architecten van nieuwbouw het erbij laten zitten als ze zich realiseren dat ze nooit kunnen winnen van een monument of worden ze juist gestimuleerd meer kwaliteit te leveren? Als het laatste aanwijsbaar het geval is ben ik voor de huidige opzet. Ik vraag me echter af of dat zo is.
Misschien is het beter om de prijs aan te passen en elk jaar een competitie te organiseren met het ene jaar nieuwe gebouwen en het andere jaar bestaande stad en gebouwen dat biedt je ook de mogelijkheid om hergebruik te stimuleren of grotere ingrepen in de bestaande structuur van de stad als Aalmarkt, Nieuw Leyden of het Singelpark in te brengen.

Wie weet. Dan is er volgend jaar weer een wedstrijd.